Cart

Help

The cart offers an option to put images into and request them.

woensdag 13 april 2016

Schoolvoetbal 2016

Waarom schoolvoetbal geweldig is

Februari 2016 ’s Ochtends vroeg stap ik de auto uit. Ik loop het schoolplein op. Probeer tactisch de meeste plassen te ontwijken zodat ik met droge schoenen de school in kan lopen. Ik zie het voetbalveld er troosteloos bij liggen. Even later komen de kinderen op school: dikke jassen, koude gezichten. Ze zijn op het plein geweest, maar iedereen weet dat ze diep van binnen weer willen voetballen op het veld. Zo nu en dan proberen een paar het toch uit. Maar al snel wordt er een ander spel gespeeld. Als ik aankondig dat we dit jaar weer meedoen met het jaarlijkse voetbaltoernooi zie ik het enthousiasme op de gezichten van groep 8.

Woensdag 13 april De kinderen stuiteren de school in. Velen zijn al gekleed in sportkleding. De weken voor de grote dag heb ik al een opstelling gekregen van de jongens, zijn er weer twee enthousiaste vaders gevonden die een team willen begeleiden, hebben de kinderen wel honderden vragen gesteld, kortom deze dag kan nu al niet meer stuk. Op het programma staat nog een rekenles en na de pauze moeten we begrijpend lezen. Natuurlijk probeert iedereen de concentratie erbij te houden, maar eigenlijk is het aftellen begonnen. Tegen 11.30 uur krijgen we de bakken met sportkleding. Elk jaar is het weer een uitdaging om alle kinderen te voorzien van een shirt, broekje en sokken. Gelukkig kunnen we bij de buren nog een voetbalshirt lenen zodat alle kinderen hun kleding compleet hebben. Dan gaat eindelijk de bel. Een aantal kinderen vliegt naar huis om daar een broodje te eten. En er blijft een groep op school. De kinderen op school zijn druk bezig met omkleden, voetbalschoenen passen en hier en daar wordt er een broodje naar binnen gewerkt. Door mijn ramen zie ik Ivan en Rick op de grond zitten. Ze zijn beide druk bezig om een ketting op een fiets te leggen. Mijn vaderinstinct komt naar boven en ik loop naar de heren toe om te kijken of ik nog ergens kan helpen. Want het zou jammer zijn als deze mannen zo meteen in tijdsnood komen. Maar al snel word ik door Ivan gerustgesteld en hij vertelt mij dat alles echt wel goed komt.  Achteraf vertellen de mannen dat ze wel in tijdsnood waren gekomen en dat hun lunch bestond uit een zak paprika chips. ‘Tja’ zegt Rick: ‘In paprika chips zit nog paprika dus wel gezond.’

Precies om 12.45 uur lopen de kinderen de schooldeuren uit en staan ze bij de fietsen. In een grote optocht fietsen we naar de sportvelden. Ik krijg de opdracht om in het midden te fietsen en hier de orde te houden. Maar orde houden is niet nodig. Iedereen is in opperbeste stemming, er worden grapjes gemaakt en er wordt al gedroomd hoe het zal voelen om eerste te worden. Halverwege vliegt de fietsketting van Anko eraf. Wij zetten de fiets aan de kant en worden geholpen door een toevallige voorbijganger. Maar Anko heeft al vaker met dit bijltje gehakt en vertelt de helpende man hoe je een ketting erom zet. We krijgen nog wat tips, maar hebben niet veel tijd, want we moeten weer door. Anko weet natuurlijk een veel snellere route en leidt mij over allemaal sluiproutes. Aangekomen op het sportcomplex zie ik een grote groene gloed. Het is een mooi gezicht om alle kinderen in ons tenue te zien. De kinderen staan al bij de begeleiders en na het overhandigen van de papieren kunnen we van start. Wij hoeven niet direct te voetballen dus we hebben tijd om nog rond te kijken. Door de jongens wordt de tegenstander ingeschat. Ik hoor van Leon welke spelers goed zijn en van welke school we makkelijk kunnen winnen. Als we geïnstalleerd zijn, hebben we nog even tijd om de dames aan te moedigen. Omdat we dit jaar met veel teams zijn gekomen, wordt er op twee velden naast elkaar door onze school gespeeld. We besluiten in het midden te gaan staan zodat we beide teams aan kunnen moedigen. Eindelijk zijn wij aan de beurt. In tegenstelling tot vorige jaren moet ik de vlag hanteren. Heel even heb ik een probleem, maar de moeder van Espen wil de wissels regelen zodat ik kan vlaggen. De eerste wedstrijd loopt helaas voor ons niet goed af. Na de eerste wedstrijd is het aan vele jongens de taak om de sporttassen te openen. En komen zakken chips, gevulde koeken, snoep, drinken en nog veel meer ongezonde etenswaren tevoorschijn. Opvallend is dat iedereen deelt, niet alleen met vriendjes, maar met het hele team en ouders worden van alles voorzien. Ik besluit om dit te gedogen, dit is ook een beetje de charme van het voetbaltoernooi. De volgende wedstrijden verlopen voorspoedig. We winnen een aantal wedstrijden op rij. Tussen de wedstrijden door moedigen de verschillende teams elkaar aan. Aan het einde van het toernooi komen de dames naar me toegesneld. Ze melden dat alle drie de meidenteams naar de kruisfinales gaan. Onze laatste wedstrijd verliezen we. We zijn geen eerste geworden: een korte teleurstelling. Er wordt door de jongens natuurlijk een analyse gemaakt. De scheids was partijdig, de tegenstander te groot, de bal te licht en het gras te hoog. Gelukkig kunnen we ons hier snel overheen zetten. En snellen we ons naar het andere veld waar de finales gespeeld worden. Een aantal meldt zich af en gaat naar huis. Ook zijn er kinderen die blijven hangen en de dames aanmoedigen. Mark Suk heeft nog een missie. Hij had volgens mij erop gerekend dat het voetbaltoernooi drie dagen was. Hij heeft namelijk nog heel veel snoep, chips en koeken over. Dit moet eerst op voordat hij naar huis kan. Na een slopende penaltyserie zijn de dames eerste, derde en vierde geworden. Na de wedstrijden volgt er direct de prijsuitreiking. De vier bekers worden in ontvangst genomen. Tussen alle kinderen zie ik Max staan. Ze hebben dit jaar nog geen prijs gekregen. Hij vertelt dat ze wat gewonnen, maar ook verloren hebben. Maar hij voegt er direct aan toe dat hij een leuke dag gehad heeft. ‘Tja’ zeg ik: ‘jullie hebben nog een aantal jaren, om prijzen mee te nemen’.  Maar eigenlijk gaat het niet om de prijzen, de mooie dag is veel belangrijker.

Donderdag 14 april The day after.  ’s Ochtends wordt alle kleding ingeleverd. De geur van bezwete voetbalsokken hangt in de school. Om 14.30 uur mogen de kinderen de klassen rond om de bekers te showen. Om 14.30 uur lopen de teams in een polonaise door de school. Bij alle klassen wordt de beker getoond. Ik sta op het podium en hier en daar moet ik het enthousiasme wat inkaderen. Maar ik laat het ook gebeuren. Ik geniet. Ik denk even terug aan de dag ervoor. Hoe Rick en Ivan bezig waren met hun ketting, aan de sluipweggetjes van Anko, de analyses van Leon, het eetfestijn van Mark, de overwinningen en vooral aan het plezier van de kinderen. Ik bedenk me dat ik hiervoor leerkracht ben geworden.

woensdag 13 april 2016

Zoeken

Laatste nieuws

23-27 oktober 2017

herfstvakantie


7 november 2017

Schoolontbijt


Aanmelden voor onze nieuwsbrief

 
* invullen verplicht